Finally

Ik weet nog de eerste keer dat we elkaar zagen. We zaten naast elkaar op de bus en al snel begonnen we lekker te praten. Het klikte meteen en al snel waren we onafscheidelijke vrienden. Hadden we iets ouder geweest, waren we zeker een koppeltje geweest tijdens het kamp.

Ik voelde me goed bij Lien. ’s Avonds waren we altijd samen en al snel werd ik verliefd. Zij ook op mij, daar ben ik zeker van, maar ja, op die leeftijd ben je nog niet zo actief. Trouwens, we kwamen uit twee verschillende streken en dat speelde ook mee.

Zo ging de vakantie voort, en de laatste avond werd er een groot kampvuur aangelegd. Iedereen zat er gezellig rond, er werd wat gedronken en iedereen was lekker ontspannen. Enkelen hadden hun gitaar bovengehaald en iedereen was het er over eens dat dit een mooie afsluiter was van de vakantie. We gingen vlotjes door tot een stuk in de nacht en enkelen werden zeer moe, maar probeerden zich toch recht te houden. Ik zag dat Lien ook begon te wankelen. “Lientje, heb je steun nodig?”. Ze draaide langzaam haar hoofd en knikte. Zacht liet ze zich in mijn armen glijden om daar wat te soezen. Intussen zong de rest vrolijk “Let it be” van de Beatles. Ik glimlachte instemmend.

Lien en ik bleven in contact. We schreven en belden en mailden en al wat we konden, maar dan alleen maar als vrienden. Langzaamaan werd het duidelijker en duidelijk voor ons dat we voor elkaar gemaakt waren, maar ja, wat doe je aan de afstand? Ik zag het wel zitten om te sporen, maar zij had dan weer schrik dat het ├ęcht menens was en dan zijn sporen toch ook maar snel hinderpalen die veel tijd stelen die je bij elkaar kunt doorbrengen. Niet dat dit rechtstreeks gezegd werd, we voelden het gewoon van elkaar aan.

Beiden hoopten dat iemand nu eens initiatief zou nemen. Maar ja, het leven gaat voort en al snel had ik een hele resem liefjes met wie ik het niet al te erg meende. Ze waren eerder om Lien jaloers te maken zodat ze dan toch uiteindelijk… Zij deed net hetzelfde. Zucht, wat een prachtmeid.

Soms werd het hard. Soms miste ik haar echt zo hard, dat het soms te veel werd. Een paar keer heb ik zelfs gedacht aan zelfmoord, want ik miste Lien oneindig. Maar dan belde zij weer en dan trokken de donkere wolken weer op.

Jaren gingen voorbij. Jaren van emotionele eenzaamheid. Van oneindig hunkeren naar die ene persoon. Ik studeerde af en ging naar de universiteit. Vreselijk was dat. Iedereen rond mij was gelukkig en had de tijd van zijn leven en ik zat opgesloten in mijn gedachten. Zelfs als ik passioneel de liefde bedreef met allerklei meisjes, bleef haar spookbeeld zich bewegen voor mijn geest. Lien zat nu in haar laatste jaar. Stiekem hoopte ik dat ze naar dezelfde univeriteit zou komen. Dat was niet zeker, want er was er een dicht bij haar thuis.

toen het schooljaar op zijn laatste benen liep, dacht ik eens diep na, en nam de telefoon. Ik bestelde een boeket van 4 witte en 61 rode rozen. Te leveren bij Lien. Zonder afzender. Lien wist wel van wie ze kwamen.

Toen ik haar nog eens belde, vermelde ze het niet echt, maar ze klonk toch dankbaar. Ik vroeg haar hoe haar plannen waren… “Ik weet niet, Nickje”. Ik had het kunnen weten, ze ging naar die andere universiteit. Dat had ze met zo weinig woorden duidelijk gemaakt.

De vakantie ging voorbij. Depressief trok ik naar mijn studentenstad. De eerste avond werd er aangebeld. Ik deed de deur open en mijn gezicht klaarde op. “Lien? Maar…”. Voor ik mijn zin kon afmaken gaf ze mij een kus. Ze had haar ouders kunnen ompraten. “Gaan we uit?” Natuurlijk! Het was net een party van mijn kring. De hele avond dansten we met elkaar. Tot ze eindelijk eens een slow draaiden. Sensueel namen we elkaar vast. Ze leek haast in mij te kruipen. Zacht praatten we in elkaars oor. Langzaam verplaatsten we onze monden tot ze vlak over elkaar stonden. Ik keek eens diep in haar ogen, ze glimlachte terug. En toen gebeurde het. De wereld leek weg te glijden wanneer we zwoel elkaar kusten. Alsof de keiharde muziek gedempt werd door haar zachte tong. Het werd passioneler met elke seconde en onze handen begonnen nu wild over elkaars lichaam te wrijven. “Gaan we weg?” vroeg ze. Ik glimlachte van ja.

Toen we bij haar gekomen waren, zag ik een gedroogd boeket op haar bureau staan. “Wat hebben die kleuren eigenlijk te betekenen?” vroeg ze terwijl ze aan mij oorlel sabbelde. “De 4 witte zijn voor de jaren dat ik je ken.” Ze deed mijn broek open. “De 61 rode voor de jaren dat ik met e gelukkig wil zijn”. Ze ontdeed zich van haar topje en deed mijn broek los. “Laat ons dan maar meteen beginnen. Nick, ik heb je gemist”. Ik kuste haar zacht op de mond. “Ik ook”.

Zacht trok ik haar slipje naar beneden en streelde haar dijen. Ze nam mij hoofd vast en stuurde naar haar kutje dat ik nat begon te likken. Langzaam werkte ik naar boven toe en begon in haar nek te zuigen, terwijl ik haar billen vastgreep. Terwijl ik dat deed, probeerde zij met stuntelige gebaren een mooie CD op te leggen. Ze begon nat te worden, dat voelde ik. Ook mijn lul stond nog nooit zo stijf. Hier had ik JAREN op gewacht, en nu het moment gekomen was, voelde ik mij zo geil en opgelucht, en gelukkig. Samen vielen we op het bed, en als snel vormden onze handen een onontwarbaar kluwen en kronkelden we als een jong nest slangen in elkaar. Ik weet niet meer wat we allemaal gedaan hebben, maar het was adembenemend. Ik was net haar borsten aan het masseren en zij mijn ballen toen ze me gebaarde om in haar te komen. Het ging als niets, zo vreselijk geil was ze. We streelden elkaar onophoudelijk terwijl we rustig heen en weer gingen. God, wat waren haar tepels stijf! We gingen l! ekker lang door. Uiteindelijk voelde ik haar warme adem steeds maar harder worden. Ze ging klaarkomen. Door haar zoete samentrekkingen kwam ik ook klaar en spoot haar helemaal vol. God! Al de momenten dat ik bij haar was kwamen terug! Het kamp, maar vooral het kampvuur, het dansen, alles.

Maar we wisten van geen ophouden. Alles hebben we die nacht nog gedaan wat er te doen valt. Uiteindelijk vielen we tegen het krieken van de dag in elkaars armen in slaap. Een zoete slaap, als nooit tevoren. Eerder een ontwaken.

5 jaar later zijn we getrouwd.

VN:F [1.9.22_1171]
Waardering: 0.0/10 (0 votes x gestemd)

Recent Posts

Leave a Comment